Like Us On Facebook

Facebook Pagelike Widget

Emotie, dood en overgave

Gisteren was het feest van de Doden – Samhain. Deze periode kenmerkt zich door een mist over de velden, waarin de grens tussen de levenden en de doden steeds meer doorlatend wordt.

De dood is een taboe onderwerp in onze cultuur. Het verlangen naar zelf dood te zijn, een nog groter taboe zelfs. Waarom is dit zo’n verboden gebied? Desondanks is zelfmoord een van de voornaamste doodsoorzaken onder jongeren en ouderen.

Als er een plaats zou zijn in onze cultuur voor geritualiseerde catharsis zoals vroeger bij de oude riten rondom jaarwisselingen was – zou er een grotere mate van overgave mogelijk zijn.

De westerse mens is namelijk een rasechte neuroticus. Opgesloten in zijn of haar lichaam, met daarin allerlei driften en angstaanjagende ‘emoties’ die het rakelings opzwepen. Knarsentandend zit de westerse mens in een hoekje te wiegen, uit een poging om die golven van onmacht en innerlijke lichamelijke kracht tegen te gaan. Ja, de emotie is een onvoorspelbare, wispelturige en angstaanjagende kracht – maar we leren er niet mee om te gaan.

Het surfen op de golven van de emoties, het woest raaskallen als een boze peuter op een brommertje, dit is niets van hetgeen wij leren. Als wij eens verdrietig zijn als klein kind, wordt algauw gezegd: “Houdt op! Stop met deze uiterlijke vertoning”. Terwijl er van binnen van alles bevert en raast. Waarom mag de mens zijn emoties niet ontladen? Waarom mogen innerlijke gevoelens niet getoond worden, en gezamelijk, geritualiseerd, bezongen en bedankt voorbij gaan?

Als dit in onze cultuur ingebakken zou worden, als er een kritische massa opstaat, die emoties verwelkomd.

Als wij als ouders voortaan tegen onze kinderen of geliefden zeggen, als er zij verdrietig of boos zijn:

“Kom maar hier, kom maar hier met je verdriet, leg je hoofd maar op mijn schoot. Ik zal je troosten, ik zal je vasthouden en als een liefdevolle moeder dicht in de buurt bij je blijven, terwijl jouw emotie je lichaam gebruikt als vehikel. En als je uitgeraasd bent, als de golf eenmaal weer zakt onder de zeespiegel, vertel me dan zachtjes wat er was. Laat me jou zachtjes vasthouden, in pure aandacht, in volstrekte opening als een vlinder die zich voor het eerst ontvouwd uit zijn kokon. Zo wil ik er voor je zijn, mijn Geliefde, zo wil ik mij ontfermen over jou. Mijn cocon achter me latend, de vleugels wijdverspreid met de dauwdruppels van het prille begin op mijn vederzachte huid. Ik geef jou Mijn Zijn, Luister naar Mij, Luister naar mijn Stilte. 

Mijn kind, je emotie is welkom bij mij, de Ruimte is Daar, Voel het Samen met Mij.

Samen met mij zullen we er hierdoorheen komen. Als jij mijn hand vasthoudt, dan zal ik naar je luisteren. Leg je pijn maar in de rivier, laat het water het wegwassen. Laten we samen lopen, we lopen zonder leugens. Het water wast onze pijn weg. De rivier ontvangt het, zo open, zo liefdevol.

Laten we samen lopen. Ik ben er voor jou. Voor jouw gevoel in al zijn vormen.”

Dan overstijgen wij pijn en verdriet en leggen wij een nieuwe verbinding.

Overgave aan wat is. Daar vraagt onze tijd om. Een twentyfirst century skill, IMHO.

 

Anthropologist, Mother, Yogi, Chocolate addict and writer

Geef een reactie