Like Us On Facebook

Facebook Pagelike Widget

Is mijn baby hier welkom?

IMG_5954

Nijntje Museum, Utrecht

Gisteren gingen ik met Jet naar het Nijntje Museum.

Het is waarlijk een paradijs voor babies en kleine kinderen. De toegangsprijs voor volwassenen is daarom ook slechts 2,50. Eindelijk een ruimte die echt bedoeld is voor dreumessen, peuters en kleuters. De aandoenlijke illustraties van Dick Bruna met hun kenmerkende kleuren omringen je in grote installaties waar kinderen blij in rondrennen en rondstampen.

Er zijn allerlei verschillende afdelingen, zoals het beeldende kunst gebied wat je hieronder ziet:

IMG_5956

Beeldende kunst afdeling, Nijntje Museum, Utrecht

 

IMG_5958

Ingelijste illustraties van Dick Bruna, Nijntje Museum, Miffy Museum, Utrecht

Daarnaast nog een interactieve spoorweg waar kinderen kunnen ervaren hoe het is om de treinen en balken te besturen.

Het bezoek aan het Nijntje Museum laat me verwonderen. Waarom zijn er eigenlijk geen borstvoedingsplekken, dutjesruimten en babyverschoningsplekken bij elk groot station zijn? Of bij elke bibliotheek of openbare gelegenheid?

Borstvoedingsruimte in het Nijntje Museum, Utrecht

Babies en vrouwen zijn over het algemeen niet welkom in de publieke ruimte. Niet op kantoren, niet op meetups, niet bij restaurants of cafés. Dat leid ik af aan het feit dat er geen specifieke ruimtes ingericht zijn voor vrouwen, dat we maar in het openbaar borstvoeding moeten geven, krampachtig aan een bartafeltje.

De baby verschonen moet maar op een tafel ergens achter in het café, waar je als je ongeluk hebt ook nog een reprimande van de barman kunt verwachten omdat jij jouw vieze baby op zíjn bank hebt neergelegd. Over het algemeen blijft alles perfect schoon als je als beoefende moeder razendsnel je kindje verschoont. Zo kende ik een vriendin die bij een lezing van de Dalai Lama vooraan zat, en haar kindje ineens verschoond moest worden. Dat deed ze zonder blikken en blozen in een handomdraai. Geweldig!

Dat tekort aan publieke ruimtes ingericht voor babies en moeders draagt er aan bij dat maar weinig vrouwen langdurig borstvoeding geven, aangezien daarvoor het fijn is als je kindje veel bij je is.

Omdat wij graag de dingen anders doen, nemen we Jet overal mee naartoe. Veel mensen zijn ons tegengekomen bij meetups, waar Jet ofwel zoetjes sliep in de drager, ofwel kirrend de andere bezoekers bestudeerde. Soms als hij het niet naar zijn zin had, namen we hem rustig mee naar buiten. Eén voor eén, zodat één van ons tenminste even kon concentreren op de presentatie.

Het zou volwassenen ook goed doen om eens gedwongen te worden verkeren in ruimtes waarin alles qua maat en grootte aangepast is aan kleine kinderen.

 

Keukenspeelruimte voor kleine kindjes bij het Nijntje Museum, Miffy Museum, Utrecht

Het doet je beseffen hoe groot wij wel niet zijn in de belevenis van kleine kinderen.

De surreële ervaring die te beleven valt in het Nijntje Museum zorgt er voor dat je ziet hoe de ablebodied, white, heterosexual, adult male de standaard template is waarvoor alles ontworpen is. Kinderen zijn een andere groep die door urbane planners, architecten en interieur ontwerpers serieus genomen mogen worden. Het zou een utopische ervaring zijn om totaal onverwachts, een plek te ontdekken in de openbare ruimte waar alles aangepast is aan kinderen. Waar je je volwassenheid even achterwege kunt laten, en door de vervreemding kunt voelen hoe het ook alweer was toen alles zo groot voor je was.

youre-dead-if-you-aim-only-for-kids-adults-are-only-kids-grown-up-anyway-quote-1

 

En dan toch vraag ik mij af of het niet mijn eigen ervaring is : ontslagen wegens moederschap, door een jongen van een specifieke gepriviligeerde achtergrond.

Zwangerschapsdiscriminatie is een teleurstelling. Je raakt er hooggetalenteerde mensen mee kwijt. Het betekent verspild talent van hoogopgeleide vrouwen die vervolgens gedwongen thuis achter het aanrecht belanden. En lastig hun hakken weer ergens tussen de deur krijgen, bij nieuwe sollicitaties.

Het is geen wonder dat Nederland gezakt is op de ranglijst van genderemancipatie. Ouderschap, maar eigenlijk beter gezegd, moederschap, wordt gezien als een direct conflict met het werk. Terwijl er ook legio goede voorbeelden te noemen zijn, van werkgevers die het prima vinden als moeders met hun pasgeboren kroost op kantoor verschijnen. Terwijl de baby rustig verder dut op het bureau, tikt mama lekker weg. En als het kleintje dan een voeding nodig heeft, kan de baby rustig drinken.  Dat zie ik als de toekomst: het verwelkomen van babies en jonge moeders, niet alleen in specifieke ruimtes zoals het Nijntje Museum, maar overal: op scholen, kantoren, stations, en overal. Een meer baby-inclusieve samenleving. Waar je niet alleen op creches lage kindertafels vind, maar op veel meer locaties. Dat leidt toch weer tot een meer gelijkwaardigere samenleving, inzet van hoogopgeleid talent en meer geluk en vreugde voor iedereen. Want een blije moeder zorgt voor een blije baby, en die vrolijke, ontwapenende gezichtjes mogen wel meer plek krijgen in de samenleving.

Anthropologist, Mother, Yogi, Chocolate addict and writer

Geef een reactie