Like Us On Facebook

Facebook Pagelike Widget

Verveelde thuisblijfmoeder

bloempjeopstraatnawandeling

Het is komkommertijd. De dagen die je met je kindje doorbrengt in een veilige cocoon. Er zijn lange uren van stilte, weinig menselijk contact en talloze boeken die ik verslind tijdens het borstvoeden. Als antropoloog bedacht ik mij om het proberen ‘goed’ te doen volgens de hedendaagse maatstaven die in mijn omgeving gelden. Een vorm van natuurlijk ouderschap hoort daarbij. Met twee lieve poezenbeestjes en een hele fijne man, vormen wij met mijn zoon Jet een artistiek en bont gezelschap. Jet drinkt lange dagen en nachten aan mijn borst, we dragen hem vaak, gelukkig doet meestal de vader dat om mijn rug te sparen, en we nemen hem overal mee naartoe.

Deels is het uit overtuiging, anderszijds uit noodzaak geboren. We hebben weinig familie in de buurt, mijn moeder woont wel liefst tweeënhalf uur reizen weg, en zij is al bijna evenlang als dat Jet er is niet op bezoek geweest. De laatste keren was toen Jet één maand oud was en toen hij acht maanden in de buik was. Een vreemd soort eenzaamheid voel je als nieuwe familie. Vooral als je gewend bent een warme deken van vriendschap en sociaal leven te hebben. In onze beleving nodigen vrienden ons niet meer uit, omdat we die kleine dan veelal meenemen.

De vorige keer dat we een oppas hadden was vijf maanden geleden. Hoe is het er zo ingeslipt? Dat we onszelf zo wegcijferen voor ons kleine zoontje? Ik denk dat we uit liefde voor hem, vergeten zijn wat we zelf nodig hebben. En dat er ook niemand was die het werkelijk aanbood. Natuurlijk zeiden vrienden en familie wel: “Ja ik wil weleens oppassen hoor.” Maar net zoals wanneer iemand dood gaat in je omgeving, de werkelijke steun vragen bij een geboorte of dood, dat is een moeilijk vraagstuk.

De dood. Die heeft een grote rol gespeeld in het leven van ons nieuwe gezinnetje. Net bevallen van mijn baby, kwam ik er achter dat mijn oma ernstig ziek was. Zij was alreeds op leeftijd, maar toch had ik dit niet verwacht. Ik wist niet wat ik kon doen om het contact te herstellen. Mensen die bijna sterven zoeken toch de rust op en de afzondering. En ik was helaas niet meer een deel van haar meest innerlijke kring. Je zou haar een moeilijk, excentriek mens kunnen noemen. Maar dat zou je mij ook kunnen noemen. Zijn niet de meest enigmatische persoonlijkheden altijd in een bepaalde zin moeilijk in de omgang? Zo bijzonder was zij, de zaal zat tot aan de nok vol bij haar rite de passage – de begrafenis.

Regelmatig wou ik dat zij er nog was. Dat ik haar raad kon inroepen. Als levenskunstenaar pas ik mijn verbeelding toe, dat deed zij ook, ik praat met haar in mijn geest. Toch voel ik mij ook leeg, voel ik nog steeds het verdriet dat zij er niet meer is in de fysieke vorm, dat ik haar stem en warme humor kan horen en ervaren.

Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Mijn zoontje ook niet haar kunnen ontmoeten. Niet in de levende lijve. Zij wilde niet geconfronteerd worden met de werkelijkheid van haar dood.

Een kunstenares was zij in hart en nieren, haar meesterwerk de elegante tuin. Als memoriam ben ik begonnen ons geveltuintje op te knappen, maar de lange adem die een tuin vereist heb ik niet, en mijn groene vingers weet ik niet zinvol te gebruiken op die lange, uitgegroeide en uitgewaaide Salvia, de stervende Rosa Leonardo Da Vinci en door onkruid verstopte vetplant. De kruipende bostijm heeft wel een plekje gevonden, maar is omringd door andere planten. Waarom zou ik hen hun bestaansrecht ontzeggen, van deze vreemde eenden in de bijt die mijn geveltuintje zijn komen bezoeken?

Uit wereldreis teruggekomen zat een vriend bij ons op de grond, hij had in Japan, Korea, China en Taiwan gewoond, tussen het werken in Californie door. “Een baby is echt een fulltime baan he?” stelde hij, nadat hij talloze malen Jet’s grijpende handjes afweerde.

Hoe frustrerend is het, om een fulltime baan te hebben, zonder erkenning of het gevoel dat er geestelijke of materiele vooruitgang in zit. Natuurlijk kan ik me inlezen in de nieuwste opvoedkundige trends, maar ouderschap is toch iets wat je op je gevoel doet. Het is lastig om echt een goede ouder te zijn. Altijd komen je gebreken wel omhoog. Vooral in die eerste fase van het eerste jaar waarbij je zo volledig ondergedompeld bent in de nieuwe wereld van moeder zijn. Hoe heerlijk is het om buitenshuis te werken, om de afwas te doen of op te kunnen ruimen zonder afleiding.

Het is nogal wat om zonder stam en omringende tribe kindjes op te voeden, normalitair in onze jager verzamelaarsamenlevingen had je een hele bende mensen om je heen die allen voedsel verzamelden, voor de kindjes zorgden, de wigwam schoonveegden, muziek maakten en het de benodigheden voor het vuur gereedmaakten. Zo’n rust geeft het nu ook als ik met meerdere mensen ben die met liefde mijn kleintje vasthouden. Alleen met Jet raak ik helemaal overspannen.

Er is zoveel wat ik wil doen. Zoveel inspiratie en rust geeft het ritmische leven met een kleintje, zowel de bevalling die zo’n bekrachtigende ervaring was. In de kraamweken voelde ik een sterke stroom van begeisterung, waarbij ik duidelijk zag hoe ik met mijn alreeds gedroomde initiatieven de wereld zou veroveren en verandering brengen waar dat nodig is.

Toch heb ik deze tien maanden weinig veranderd buiten luiers op. In het eerste kwartaal deed ik een aantal klussen, waardoor ik van hot naar her vloog en veel bezet was. Dat was een spannende en leuke tijd. Mijn vriend ving alles thuis op, en ik heb met die klussen veel geld verdiend in een korte periode. Maar toen was het afgelopen en besloot ik toch om wat meer voor mijn zoontje te gaan zorgen. Een moeilijke beslissing die me ook depressief stemde.

——-

Op een bepaalde manier is het een luxe keuze om alleen voor je kindje te kunnen zorgen, want dat betekent dat er voldoende centjes overal gespaard en her en der zijn zodat de hongerige monden gevoed kunnen worden in het gezin en ook de grootste en kleinste leden warmgehouden blijven in passende kleding. Laatst trokken we wel mijn zoontje een t-shirt van mij aan, Star Wars shirt maat S wat bij hem hele sexy blote schoudertjes gaf. Zo lief.

Kleine baby is de liefste. Het is best wel fantastisch om zo vol liefde aanwezig te zijn in mijn gezin, en zoveel tijd te hebben met mijn man en kind. Thuiswerken en met vlagen dus ook thuisblijven is het fijnste en warmste nestje ooit. Nu is het waarschijnlijk dat het gaat eindigen, aangezien Koen nu een baan aan het zoeken is. Dat is wel spannend. Ik zoek ook weer werk, maar het zal voorlopig nog in ieder geval part-time zijn want ik wil nog niet verder. Mijn belangrijkste doel is om mijn eigen persoonlijke ontwikkeling richting geestelijke gezondheid te laten verlopen. Dat ik vrolijk, fitter en sterker in mijn schoenen sta. Ik ben zo dol op hem.

Mijn zoontje slaapt nu. Het zijn enkele momenten waarop ik dan rust heb en dingen kan doen. Ik wilde graag verder met mijn to do lijstje maar nu is het internet dus down. Wat een enorme stress en spanning levert dat op. De poesjes liggen zalig te dutten. Mijn vriend en Jet liggen beiden zalig op bed te slapen. Ik denk dat ik er bij ga liggen. Want wat heeft het voor zin om hardhandig er op te staan om zo snel mogelijk dingen gedaan te krijgen, als het tegenzit? Beter slapen dan een kopje sterke zwarte koffie drinken en daarmee mijn moeheid onderdrukken.

Als moeder realiseer je je dat het leven een eindeloze repetitie aan cycli en ritmes is. Om daarin mee te draaien, ga je ook de seizoenen meer apprecieren. Deze komkommerentijd hoort er ook bij. In de herfst begint het geraas weer….

Anthropologist, Mother, Yogi, Chocolate addict and writer

Geef een reactie